آدلێن هُدا
په سازگر و وشآوازانی سالارا. ”مئوتلبێنئے“* تَرزئے سرا. داوودئے زَبور.
9
ترا، او هُداوند، چه دلئے جُهلانکیان شُگرَ گِران،تئیی سجّهێن اَجَبێن کاران درشانَ کنان.
2 تئیی گوَرا گَل و شادمانیَ کنان.
او بُرزێن اَرشئے هُدا! تئیی ناما نازێنان.
3 وهدے منی دژمن پدَ کِنزنت،
چه تئیی دێما لَکُشنت و تباه و هلاکَ بنت.
4 چیا که تئو منی هکّ و اِنساپ په شَرّی داشتگ،
وتی تَهتا نِشتگئے و په اِنساپ دادرسی کرتگ.
5 کَئومِت هَکّل داتگاَنت،
بدکار تباه و برباد کرتگاَنت و
آیانی نام اَبد تان اَبد گار و بێگواه کرتگ.
6 دژمن، دایمی وئیرانگانی تها گار و گُمسار بوتگاَنت،
آیانی شهرانی ریشّگ و ونڈالِت چه بُنا کَشّتگاَنت،
تنتنا* آیانی یات هم گار و زئوال بوتگ.
7 بله هُداوند تان اَبد بادشاهیَ کنت،
آییا وتی شئور و دادرسیئے تَهت پایدار کرتگ.
8 آ وت جهانا گۆن اَدلا دادرسیَ کنت،
کئومانی سرا گۆن اِنساپا شئورَ بُرّیت.
9 هُداوند په زُلم دیستگێنان، بُرزێن کلاتے
کلاتے بُرزێن، مان سکّێن ساهتان.
10 آ که تئیی ناما زاننت تئیی سرا تئوکلَ کننت
چیا که تئو، او هُداوند، وتی هُدۆناکێن* لۆٹۆک یله نکرتگاَنت.
11 هُداوندا، که تَهتی سَهیونا اِنت، بنازێنێت،
کئومانی نیاما آییئے کرتگێن کاران جار جنێت.
12 چیا که آ که هۆنانی بێرگیر اِنت، اِشان یاتَ کنت
زُلم دیستگێنانی پِریاتانَ نشمۆشیت.
13 او هُداوند! منی سرا رهم کن،
هما آزاران که چه دژمنانی دستا منا رسنت بچار،
تئو که چه مرکئے دروازگان منا سرپرازَ کنئے،
14 تانکه تئیی سجّهێن ستا و تئوسیپان
سَهیونئے جنکئے دروازگانی دێما* برجاه داران و
شادمانی بکنان که تئو منا رَکّێنتگ.
15 کئوم، وتی هما کۆتکگێن کَلّا کپتگاَنت،
آیانی پاد هما داما بند گپتگ و پَسّتگاَنت که وتِش چێر کرتگاَت.
16 هُداوندا وتا گۆن وتی اَدل و اِنساپا پجّارێنتگ،
بدکار چه وتی کرتگێن کاران وت داما کپنت.
زِگر...* اۆشت...
17 بدکار مُردگانی جهانا پِرَ ترّنت،
آ سجّهێن کئوم که هُدایا شمۆشنت.
18 بله هاجتمند هروهد شمۆشگَ نبنت و
زُلم دیستگێنانی اُمێت تان اَبد بربادَ نبیت.
19 او هُداوند! پاد آ و مئیل که انسان بالادست ببیت،
بِلّ که تئیی درگاها کئومانی شئور و هُکم بُرّگ ببیت.
20 او هُداوند! تُرسِش جسم و جانا پِرّێن
تان کئوم بزاننت که انسان اَنت و بسّ. اۆشت...